Nereden Nereye? (2.Bölüm)

    …….

     Cuma günü yani iki gün sonra İstanbula geldi. Sonraki iki gün içerisinde okulla görüştü, ön kaydını yaptırdı, okulun hemen yanından güzel bi ev kiraladı ve döndü. Ben ise  10 yıl yaşadığım şehirden ayrılmak için toplanmaya başladım. Bir hafta içerisinde eşyalar ayrıldı, paketlendi. Yalnız değildim, iki tane yardımcım vardı Nur ve xanım. O bir hafta da, o evde yaşadıklarımızı sadece üçümüz biliyoruz.

     Cumartesi yani alınan karardan 12 gün sonra biz Ankara uçağındaydık. Ankarada yine Kayra’nın rehabilitasyon merkezine yakın kurduğumuz evi toparlamak için. İki gün içerisinde de o ev toparlandı ve Salı yani 15.günde biz bu sefer İstanbul uçağındaydık. Hakan, ben, Can ve ‘Seni kendi elimle yerleştirip dönücem’ diyerek bizimle gelen sevgili Nur.  Bu arada Kayra resmi işlemleri halletmek için Aksaraydaydı. Hakan ise bizi bırakıp Çarşamba akşamı geri döndü. Hiç bilmediğimiz istanbulda onlarca kapalı koliyle kaldık üç başımıza.

     En büyük şanslarımdan birisi yirmi yıllık can dostum Esraya ve ailem saydığım ailesine yakın olmaktı tabi. Onlar olmasaydı çok çok daha zordu bu dönem bizim için.

     Birkaç gün sonra  Hakan ve Kayra geldiler. Biz yetişkiler bile bu kadar kısa sürede bu kadar büyük değişikliğe adapte olamazken ondan bunu beklemek haksızlık olurdu tabi.

      Bugün itibariyle tam bir ay bir hafta oldu geleli ve Kayra hala adaptasyon sorunu yaşıyor. Bunda en büyük etken ise tabi ki babadan ayrı oluşu.

     Kayra okulunu, öğretmenlerini çok sevdi. İsteyerek gidiyor ve keyifli çıkıyor okuldan ama ev problemlerimiz en yüksek seviyeden devam ediyor. Etken çok. Canla benim evde yalnız oluşumuz, babasından ayrı olması, çok fazla çevremizin olmayışı, dışarı çıkamayışımız, sevdiği ve alıştığı insanların birden bire hayatından yok olması ve daha onun dünyasında olup bizim fark edemediğimiz detaylar. Zamanla burada da bir hayat kurulacak ve hep birlikte alışacağız ama bu süreç herkes için sancılı tabi.

Can’a gelince: onun iki yıllık hayatında ortalama alırsak eğer neredeyse 4 ayda bir yer değiştirdi. Belki de içimizde bu duruma en hızlı şekilde adapte olan o. Her ne kadar benim ve Esranın dışında pek kimseyi görmese de. (ki şu aralar en büyük eğlencesi akşam apartman görevlisine çöp vermek )

  Biz bu kadar sürede neredeyse Canla yeni başbaşa kalabiliyoruz bile denebilir. Sadece Kayranın davranış bozuklukları onu negative şekilde etkiliyor. Çünkü absini rol model alıyor ve onu taklit ediyor. Bu da sıkıntılarımızdan bir diğeri tabi ki.

    Velhasılı kelam Bizim Bakü İstanbul yolculuğumuz böyle. Birisi nasılsın dediğinde dahaçok iyiyim diyebilecek seviye de değilim. Fiziki, psikolojik ve ruhsal olarak oldukça yorgunum ama her zamanki gibi hayata ‘hoop sen iki dk dur da ben biraz dinleneyim’ diyemiyoruz. Bu çark içerisinde bunu başarmak gerekiyor bir şekilde. Önce hangisinden başlamak gerek acaba? Ruhumun işi zor da, psikolojiyi düzeltsek, fiziği daha kolay idare edebiliriz sanki. Bilemiyorum….

Sevdiğim yalnızlık şu aralar ‘böööö’ diye korkutucu şakalar yapmaya başladı. Bakım onarım gerektiren noktalar çok ama halim yok.

 İki çocukla İstanbulda yeni bir hayata başlıyoruz, hadi hayırlısı.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir