Akıllı Bebekler Akademisi

‘Çocukluk dönemlerinde öyle zamanlar vardır ki, beyinde bazı kapılar açılır ve gelecek içeriye alınır. Bu kapılar en fazla doğumla 3 yaş arasında açılır ve geleceğin büyük bir bölümü içeri girme şansını yakalar’                                              Graham Greene


Küçük siyah bir not defterim vardır ve içinde  her zaman alınacak bir kitap listesi vardır. O dönem ki ilgi alanıma göre değişir. Yurt dışında olunca;  her canınız sıkıldığında kitapçıya gidip,  canınızın istediğini alamazsınız.Bu nedenle de orada burada duyduğum kitap isimlerini not alırım her zaman.  Hamile olduğumu öğrendiğim  zaman hazırlıksız yakalandım böyle bir listem yoktu ama   tabi ki soluğu kitapçıda aldım ve ne kadar hamilelik kitabı varsa aldım.9 ay boyuncada okudum.bebeğin fiziki gelişimden, zeka ve  ruhsal gelişimine kadar. Elimden geldiğince de hamileliğimi mutlu düzenli geçirmeye çalıştım.Kitaplarda yazılanların hepsinin doğruluğunun kesin olduğunu bilemeyiz ama ya doğruysa:) Elimden geldiği kadar, mantığıma yattığı kadar, zevk aldığım sürece birçok uyarıyı dikkate almaya çalıştım.Bir bilginin doğru olabilirliği birkaç farklı kitapta bulunmasıyla artıyordu.Bazen etrafımdan tepki aldım, hatta bazen de dalga geçtiler, kimi de her şeyi kendi haline bırakmam gerektiğini, çok gereksiz çaba harcadığımı söyledi ama ben kendimi öyle rahat, mutlu ve güvende hissediyordum.Tabi ki en büyük şansım beni her zaman destekleyen ve benimle aynı fikirde olmasa bile bunu  kibar yollarla dile getiren bir eşimin olmasıydı.Doğumun son zamanlarında da bebek bakım kitapları okumaya başladım.Çaktırmadan etrafımdakilerden okuduğum bazı şeyleri soruyordum,  kimi aynı şeyleri söylüyordu kimi farklı.Bu benim ilk bebeğimdi, ilk deneyimimdi ve birazda olsa önümü görmek istiyordum, basit hatalar yapmak istemiyordum.Tabi ki her şey asla kitaplarda yazıldığı gibi değil.Ben sadece alternatif bilgi birikimim olsun istedim.Annem yanımızdaydı ve bize inanılmaz yardımcı oldu ama her şeyi bizim elimizden alıp kendi yaparak değil,biz çabalarken destek olup yetemediğimiz ya da acemi olduğumuz yerde müdahale ederek.

 Bizim için bebeğimizin üç çeşit gelişimi vardı. Fiziksel gelişimi ve bakımı,zeka gelişimi ve ruhsal gelişimi.Biz onun benim karnımda tercihleri olan bir birey olduğunu kabul ettik.Amacımız kendi isteklerimize göre onu şekillendirmek değil, amacımız onun yapısına,  karakterine göre kişiliğinin sağlıklı bir şekilde gelişmesini sağlayabilmekti.
  Bu konuda bu son okuduğum Mehmet Öz’ün kitabında çok güzel bir benzetme var.

‘Bize göre bir çocuğun gelişimi; uzun ve nasıl akacağı genelde belirsiz bir nehirde kayıkla ilerlemek gibidir.Kılavuz olarak siz , yönün ve hızın ayarlanmasına yardımcı olursunuz. Çocuğunuz da arkasına yaslanıp her şeyi izleyerek öğrenir.Böylece bir gün kendi kendine kürek çekip dümen kullanmayı öğrenecektir.

* Kayığınızı,  yani çocuğunuzun genetik yapısını göz önünde bulundurun.

* Kürekler, sizin davranışlarınız, hareketleriniz ve sözlerinizdir.

* Nehir çocuğunuzun içinde yaşadığı ortamı temsil eder.

* Sizin nihai hedefiniz , yolcuyu nehirde , bir aşamada dümeni devralabilecek kadar ileri götürmektir.’

Bu benzetme her başlık altında detaylı açıklamalarla devam ediyor.Benim hissettiğim şeyi daha güzel anlatabilecek bir benzetme olamaz sanırım.

  Bu yolculukta benim ilk hedefim 0-3 yaş arası gelişimleri.yukarıda belirttiğim üç başlık altındaki gelişim.Bunun içinde destek alabileceğim materyaller,eğitim kitapları, oyuncaklar, çocuk kitapları, müzik.En önemlisi bunları içinde barındıran bir ortam sağlayabilmek.

   Girişteki alıntıyı Akıllı bebekler akademisi adlı bir kitaptan yaptım.Yazarları Dr.M. Semih Summak ve Dr. Elçin Gören Summak. ‘Bebekler için beyin ve çoklu zeka geliştirme rehberi’ diye geçiyor.İlginç bir kitap.içinden alınabilecek çok şey var.Bu kitaba ve okuduğumun birkaç kaynağa göre de bebekler doğduklarında beyindeki sinir hücrelerinin çok büyük bir kısmı bağlanmamış oluyormuş.Zaman içerisinde, çok hızlı bir şekilde ,bulunduğu ortama ve aldığı uyaranlara göre bağlanıyormuş.Bir süre uyarılmayan sinir hücreleri ise etkisiz hale geçiyormuş. Sinir hücrelerini çözülmüş örgü iplerine benzetiyor kitapta.Bu algılamalar ise tatma,duyma,görme ve ten yoluyla oluyor. 3 yaşında artık bağlantılar tamamlanmış oluyor ve siz bu bağlantıları geliştirmeye başlıyorsunuz. Başka bir kaynakta okuduğum makalede de ‘ İnsanlar 3  yaşına kadar gelişim için bir şey yapmıyor , 3 yaşında elinde kalanlarla eğitime başlıyor’ diye yazıyordu.Uyarılmayan ve etkisiz hale geçmeyen sinirler kendi hallerinde bağlantılar oluşturuyorlarmış.

  İşte en baştaki parçanın anlatmak istediği nokta buydu.Ben buna yürekten inanıyorum ve bu yönde de elimden geleni yapmak, sanırım bebeğim için yapabileceğim en önemli şey diye düşünüyorum.

 Son olarak bunları yapan herkesin çocuğu süper zeka oluyor yapmayanların ki salak oluyor diye bir düşünce tarzı oldukça cahilce olur. Ama  yine de böyle düşünen insanların çok olduğunu biliyorum.Bunu  açıklamayı her ne kadar  yazdıklarıma hakaret saysam da sanırım gerekli.Biz ; ben ve benim gibi düşünen ve uğraşan anneler çocuklarında olmayan bir şeyi oldurmaya, az olanı çoğaltmaya, çocuğa bilgisayar programı gibi bir şeyler yüklemeye çalışmıyorlar. Çocuklarını süper zeka yapmaya da çalışmıyorlar. Sadece onlarda var olan kapasitenin (bu ne kadarsa) yeteneklerin (bu nelerse) ortaya çıkması için,aktif hale gelmesi için destek oluyoruz,yol açıyoruz, rehberlik ediyoruz. Bunların hiçbiri yapılmamasına rağmen zeki olan çocukların anneleri biz yapmadık salak mı oldu yerine,biz yapmadık bu kadar zeki birde ilgilenseydik neler olurdu acaba diye düşünebilir sanırım.Eski kuşaklarda bunları tetikleyen bazı ortamlar kendiliğinden bulunuyormuş ama şu anda bu ortamı sağlamak için çaba sarf etmemiz gerekiyor.


By By Toyss :((

 Geçmişe biraz ara verip bugünden devam edelim. Gerçi bugün pek canım yazmak da istemiyor ama ilk günden işi savsaklamak istemiyorum.Çok fazlada kendimi kasmak istemiyorum çünkü benim en güzel yaptığım işlerden biri hobilerimi fobiye dönüştürmektir.Bir işe eğlenmek için başlarım sonrada o işin en iyisini yapmalıyım diye kısa bir sürede  canını çıkarırım sonrada ya sıkılır ya yorulurum. Bu işinde bu hale gelmesini istemediğim için sakin sakin gitmek en iyisi.
 Bugün bebeğimle kreşe gittik. Aslında kreş de demek yanlış Azerice Bahçeye gittik.Dünyada Gymboree diye bir eğitim kurumu var. Baküde de  şubesi var.Geçen hafta deneme dersine gittik,  Kayra çok sevdi. Herşeyi çok dikkatle izledi, hiç huzursuz olmadı ki uykusu olmasına rağmen.Yaz sezonu sadece müzikli oyun dersi.Ders ingilizce,  şarkılar söyleniyor,tüller,  ziller değişik tarzda müzikler. Bebekler annelerin kucağında hopluyor zıplıyor birbirini inceliyor,  en komiği de bu sanırım:)Kayranın eline verdiğimiz zilleri, çıngırakları çok zor aldık,  birinde de ağladı vermek istemedi.

  Aileleriyle birlikte olan insanların bebekleri,  kalabalık ortamlarda büyüyor. Sık görmese bile yine de bebekler o sevgiyi hissediyor. Mıncıklanıyor, şımartılıyor ama bizim gibi uzaklarda yaşayanlar için durum farklı. Biz bir haftadır Kayrayla beraberiz, evden çıkmıyoruz.  Pazar günü babamız dışarı çıkardı, hava bulanınca arabadan inmeden eve  geldik tekrar. Bunun için bu oyun dersi bizim için çok önemli.Hem benim içinde değişiklik oluyor hem de eğleniyoruz oğluşumla birlikte.Eylülde asıl gurup başlayacakmış o daha güzel oluyormuş sanırım , sabırsızlıkla bekliyoruz.Kayraya en çok güldüğüm an elinden oyuncak alınıp da by by toyss dedikten sonra hocaanın arkasından  gözlerini ayırmadan baakışı :)Dili olsa çok şey söyleyecekte kıza:)

  Ayrıca bugün babamızda akşam yürüyüşe çıkardı bizi ama Kayra siteden çıkar çıkmaz uyudu:)En azından hava aldı.

  Şu aralar Mehmet Öz ve Mıchael Roizen’in ‘Siz Çocuğunuzu Büyütürken ‘diye bir kitabı var elimde.Seri bir şekilde okuyamasam da çok eğlenceli, hoşuma gitti.

” Çocukların beyninin her şeyi sünger gibi emdiğini duymuşsunuzdur.Yani, olabildiğince bulaşık çıkarın.Sözcükleri, sesleri, tatları, renkleri, biçimleri, kokuları, tüm dünyayı döküp saçın! ”

Kayranın Yolculuğu

  Yıllarca aşık olmadan evlenmem dedim.Birisi var dedim beni arıyor onu bekliyorum gelecek.Bana kimse inanmadı.Eşimle ilk karşılaştığımız zamanda işte dedim geldi.O benim diğer yarım, şimdi tamam olduk dedim ama yanılmışım tamam olmamışız bunu 2 yıl sonra anladık tabi.Hastaneye gittik kulak burun boğaz bölümüne kontrolden geçmek için.bu arada sıramızın gelmesini beklerken de baktım karşımda laboratuar var aşkım gel dedim beklerken bi kan verelim test yaptıralım gebelik testi.aslında şüphelenmemizi gerektirecek bir şey yoktu ama o anda kulağıma bi sesler geldi sanki.Aşkım da  ikilemedi ‘olur’ dedi. Biz kanı verdik, kontrole girdik. o arada oyalandık ve sonucu aldık.ilk önce  Aşkım baktı anlayamadık derken ben elimde sonuç ortada koşturuyorum biri bunu söylesin bana:)böylece Kayranın karnımda iki haftalık olduğunu öğrendik.İnanılmazdı o an.gittik bir pembe bir mavi iki patik aldık.akşamda ailelerimizi yemeğe götürerek patikleri verdik.Herkes inanılmaz mutluydu.
  Biz planladığımız gibi ege turumuza başladık.3000 km 20 gün.muhteşem bir tatildi. Kayra her şeyin tadını alsın diye tabi ben nerenin neyi ünlüyse mutlaka yedim.20 günde de 3 kg alarak döndüm.Sonra Baküye evimize geldik.İki ay kadar bulantılarım sürdü ama çok ciddi bir problem hiç yaşamadık ve rüya gibi bir hamilelik geçirdik.Haftanın iki günü hamile kursuna gittik oğlumla.sporumuzu yaptık meditasyonumuzu yaptık,sonra derslerimizi aldık,biyolojik yapıdan, bebek bakımından, psikoloğa kadar.diğer 3 günde normal sporuma gittim son haftaya kadar.Bu arada rusça derslerime devam ediyordum..Kayranın karnımda duyduğunu biliyordum. Onun da ben ne yaparsam yaptığına,bilginin genetiğe geçtiğine ve bebeğin  genetik yapısı oluşurken hamilelikte annenin ilgilendiği şeylerin çok önemli olduğuna inanıyorum.Tabi gelecek zaman bize bunların etkili olup olmadığını gösterecek:) Bu arada da tezhip derslerim devam ediyordu kayraya müzik dinletmeyi de unutmadım tabi.Rüya gibi bir hamilelik geçirdik tabi bunda aşkımın hakkını vermek lazım o aklımın ermediği sabrının da.39.haftada kayra geldi.biz normal doğuma hazırlamıştık ama kayra bize şaka yaptı.korkuttu bizi.Acil sezeryana girmek zorunda kaldık.Annemin bileti iki gün sonraydı ve yetişemedi.arkadaşlarımız vardı yanımızda.Eşimi doğuma almadılar.O zamanlar biraz zor geçti ve aylarca da etkisinden kurtulamadım.Benim hayallerim planlarım çok farklıydı.eşim yanımızda olacaktı.Fotoğraflar çekilecekti,ilk doğduğu an videosu çekilecekti.Herşey kafamda planlıydı ama hiçbiri olmadı.kayranın kıyafetlerini bile zor aldırdık yukarı.Hatta oğluşumun şapkasını takmamışlar o anda kimin olduğunu bilmediğimiz bir kız şapkası takmışlar oğluma ve ilk fotoğrafları da öyle çıkmış.büyüyünce bize çok kızacak ki benim gibi her an elinde fotoğraf makinesiyle gezen bir anne için utanç verici bir durum.

      Ama ne olursa olsun  yanımda inanılmaz güzel bir melek yatıyordu.Akşam eşimi aldılar yanımıza ve kayra ilk defa babasına gözlerini açtı baktı ve kapattı.iki gün boyunca da bir daha  gözlerini açmadı.

Kayra dünyamıza evimize hayatımıza hoşgeldi.

Biz Geldik

  Merhabalar efendimmm
Biz geldik ,biz kimiz? 5 aylık oğlum kayra ve ben.
Bloglarla yeni tanışmış biri olmama rağmen benimde kesinlikle bloğum olmalı diye düşündüm.Neden çünkü anlatacak çok şeyim var,paylaşacak çok şeyim var,öğrenecek çok şeyim var, birilerine faydalı olacağını düşündüğüm de bir iki kırıntı bilgim var,oğlum için geleceğe yazmam gereken mektuplarım var,fikirlerimi derlemek adına yazdığım, bir iki denemem var paylaşabileceğim,fotoğraflarım var severek çektiğim,yani sonuç olarak hayata dair söylemek istediğim kelimelerim var.
    Önce fikir oluştu hadi dedim, bloğumu yarım saatte oluşturdum ama gerisi gelmedi.Nereden başlamam gerektiğini bilemedim.Dedim ki bir iki örneğe bakayım insanlar neler yapmış.Kapağı bir kaldırdım ki ohooo ben çok cahil kalmışım, millet uçmuş.Sadece anne-bebek konulu aşağı yukarı 200-300 blog buldum, taradım.Onları görünce daha çok kafam karıştı.Nereden başlayacağımı bilemedim, çünkü paylaşmak istediğim o kadar çok şey var ki..Aşkım dedi ki ilk adımını bi at bakalım neler olacak.Oradan da gazı alınca düşündüm ben bu bloğu düşüncelerimi paylaşmak için açmıyor muyum o zaman ilk olarak şu andaki duygularımla başlayım.
      Kafamda şu anda belirlediğim bir sistem yok kendimi akışa bırakmak istiyorum ve yavaş yavaş günlük yazılar paylaşarak başlamak istiyorum.Umarım uzun vadede ortaya güzel bir şeyler çıkar.