gelişmiş-ruh

Farklı Renkte Nefesler

Dünya içinde dünya kurmayı becerebilenden daha zeki, daha becerikli bir insan var mıdır acaba?

Dünya içinde dünya kurabilmek ve bu dünyalar arasında bağımsız gezebilmek. Her dünya da yeni bir ruha sahip olabilmek. Bir dünyadan diğerine kolayca geçebilmek. Ruhları birbirine bulaştırmadan hissedebilmek. Güzel bir şarkının kalpteki ritmiyle, okunan iki cümlenin beyinde ki yankısıyla geçebilmek diğer tarafa. Aldığımız nefes renksiz olmak zorunda mı? Her dünyanın, her ruhun farklı renkte nefesi olsa olmaz mı?

Dünya içinde dünyalar kurmak çok da zor olmasa gerek fakat zor olan sanki onları birbirine karıştırmadan gezinebilmek. Ayağımızın tozuyla her yer birbirine  karışıyor. Olduğun yerin hakkını verebilmek, kalma zamanını bilebilmek, aldığın nefesin rengini hissedebilmek ve zamanı geldiğinde ruhunu değiştirebilmek, işte asıl zor olan bu. Acıysa acı, mutluluksa mutluluk, sevgiyse sevgi, kaygıysa kaygı insan denen yaratığa ait olan bütün duyguları, durumları, dibine kadar yaşayabilmek. Korkusuzca, eleştirilmeden, yargılanmadan, kendini sıkıştırmadan, çığlık çığlığa gülerek ya da ağlayarak hissedebilmek ve sonra yola devam edebilmek. Böyle yaşayabilen insanlar var mı? Bence var ama çok değil.

Kendini tek bir dünyaya sıkıştıran, renksiz nefese esir olan, hayatı gözü kapalı biçimde ‘Bu da bitecek’ telkinleriyle yaşayan insan daha çok.

Hayatta  ‘bitmek’ ve ‘geçmek’ oldukça farklı kavramlar. Hiçbir şey bitmez sadece geçer.   Buna benzer olan ve çok karıştırılan; ‘kaçmak’ ve ‘gitmek’ de farklı eylemler. İnsan kendini tanıdıkça, hayatı için kullandığı kavramları daha net anlıyor.

Örneğin ben hiç kaçan olamadım, hep gittim.

Tek bir dünya da, kendimizi tanımadan, hissettiğimiz duygulardan, kullandığımız kelimelerden bihaber, aldığımız nefesin kıymetini bilmeden, aynalardaki yansımaları ‘ben’ sandığımız,  gittiğimiz yolun neresinde olduğumuzu anlamadan yaşamak bir tercih midir?

Eğer yaşam da tercih hakkı veriliyorsa, şansımı dünya içinde dünyalardan yana kullanabilir miyim? Çünkü benim ruhuma yetmedi bir tanesi.

Problemim nefesle.  Renksiz olunca boğuyor beni. Dünyaları çoğaltmak, ruhumu paylaştırmak, nefesleri renklendirmek istiyorum. Aralardaki kapılar kilitli olmasın ama kalın olsun ses geçirmesin, boyutları ayrı olsun renkler karışmasın.

Yeni dünyalara şantiyeler kuruyorum.  Renkli boyalar da yolda. Fakat en zoru ruhumu paylaştırmak….

 

 

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir