19/10/2026
Çamur
“Benim on beş yaşında down sendromlu bir oğlum var” Bu cümleyi son on beş yılda kaç kez söyledim acaba? Bu cümle karşıdaki için uyarı tabelası aslında. “Burada istisna bir durum var dikkatli ol” demek. Karşıdaki uyarıyı anlarsa iş kolaylaşır ama anlayamaz, kendine göre başka anlamlar çıkarırsa bu sefer daha da içinden çıkılmaz hale geliyor. Daha da kötüsü karşıdakinin bu istisnayı bilip, zaman içerisinde normalleştirmesi. Bu sefer karşıdakinin durumu ikinci istisna oluyor. İletişim imkansız hale geliyor.
Bugün zordu. Kayra’nın okul görüşmeleri zor olur benim için. Yıllar içerisinde yaşadığım deneyimler, karşılaştığım insanlar, öğretmenler, beklentiler, hayal kırıklıkları, Kayrayı anlatma çabam, karşıdakilerin anlamama çabası veya istese de anlayamaması, özel eğitim sektörünün çürümüşlüğü, yetersizliği… En kötüsü de harcanan çaba ile alınan verim arasındaki uçurum. Çaresizlik, duyguların aktif olması derken yaşananlar tortu bırakıyor işte. Bugün de o sıkıntılı günlerden biriydi.
İki insanın arasındaki mesafe çok uzak olursa kendinizi parçalayacak kadar bağırsanız bile sesinizi duyuramazsınız. Bunu fark edemediğim zamanlarda çok çırpındım ama yıllar içerisinde durumu anlayınca bağırmayı bıraktım. İşin kötüsü bu da insanı rahatlatmıyor. Durumu okuyup bir şey yapamamak daha fazla can yakıyor.
Birilerini ya da sistemi suçlamak da enerji kaybından başka bir şey değil. İnsan sahip olduğu zamanı ve enerjiyi gücü yeteceği ve sonuç alabileceği alana yönlendirmeli diye düşünürüm her zaman. Verdiğim kararlar da bu prensibe dayalı olur. O nedenle de kendi alanımın içerisinde yaşarım.
İşin içine sorumlu olduğun insanlar girince, hele de bunlar çocuklarınsa prensiplerinle yanlış çalışan sistemin arasında sıkışıp kalıyorsun.
Bugün de o sıkışmışlığı ve çaresizliği ciddi boyutta hissettim. Böyle zamanlarda büyük resmi görmekte zorlanıyorum. O nedenle de kayboluyorum. Biraz bekleyince su duruluyor, çamur çöküyor ve suyu daha net görebiliyorum. Şu an çökme dönemi.
Yarın her şey yeniden başlayacak, iyi de kötü de… ve ben çamuru unutup yine suya atlayacağım… Bu döngüye de yaşam deyip geçeceğim…