6/11/2026

MECLİS

Günlerden cuma ve nasıl olduğunu anlamadan hafta sonu geldi yine. Bu hız bazen korkutuyor beni. Mutlu olduğum bir şey varsa o da her anımı dolu dolu ve istediğim şeyleri yaparak yaşamış olmamdır.

Günlerdir evden çıkmadıktan, pek kimseyle konuşmadıktan sonra Didem’den telefon geldi. Didem, Urla’nın bana kazandırdığı güzel insanlardan biri. “Yarın yürüyüş yapalım mı?” dedi. “Olur,” dedim. Uzun süre evden çıkmayınca yeniden dışarı çıkmak biraz zor oluyor ama onu da kıramadım.

Yürüyüş sonrasında deniz kenarında her zaman gittiğim kafeye gittik. Neredeyse üç saate yakın, nefes almadan sohbet etmişiz. Kuantumdan mitolojiye, tasavvuftan psikolojiye, edebiyattan astrolojiye, şiirden sanata neler neler… Kendinden geçercesine oyun oynayan iki kız çocuğu gibiydik. Uzun zamandır bu kadar mutlu olduğumu ve enerjimin yükseldiğini hatırlamıyorum.

Ondan ayrılıp eve gelirken zihnim hâlâ o hâlin içindeydi. Araya hiçbir şey girmesin, zihnim dağılmasın diye o kadar hızlı geldim ki… Hemen defterimi çıkardım ve konuştuğumuz şeylerin başlıklarını yazdım. Her biri üzerine düşünüp yazmak istediğim konulardı. Bu, benim özlediğim ve çok nadir yaşadığım bir duygu.

Sonra düşündüğümde, onun ve birlikte geçirdiğimiz zamanın duamın kabulü olduğunu fark ettim.

İnsanın dostları ayrı ayrıdır. Bazıları hayatına şahitlik eden, seninle birlikte büyüyen, ne zaman güvenip ne zaman güvenemeyeceğini bildiğin, zamanın ilişkiye asla tesir etmediği insanlardır. Ki bu, her insana nasip olmayabilir. Kırk yaşın üzerinde “Canım” diyebildiğin ve hayatının yarısından fazlasını seninle birlikte yürümüş dostlar çok kıymetlidir. Ben bu konuda şanslıyım. Her biri farklı şehir ve ülkelerde olsalar da en az üç tane böyle dostum var. En büyük şükürlerimdendir onlar.

Diğer dostluk ise dün yaşadığım gibidir. Gündelik hayatın dışında, entelektüel olarak dans edebileceğin ama aynı zamanda güvenebileceğin ve seni alıp başka diyarlara taşıyabilen kıymetli insanlar… Ayda yılda bir de görüşsen o birkaç saat yıllara bedeldir.

Meclisin kıymeti, oradan ayrılırken hissettiğin duygulardan anlaşılır. Eğlenmiş de olabilirsin, sevildiğini hissetmiş de olabilirsin, enerjini atmış, kafanı dağıtmış ya da ruhen beslenmiş olabilirsin. Veya tam aksine, içine bir taş oturabilir; öfkeli, kırgın, kendine kızgın da ayrılabilirsin. Eve geldiğinde uzun bir süre boğulduğunu hissedersin. O zaman anlarsın içine girip çıktığın meclisin, temas ettiğin insanların sende bıraktığı izi.

“Yalnızım” derken, gönüllü olmasına rağmen ara sıra buna içerlerken onları göz ardı etmiyorum aslında. Bahsettiğim farklı bir yalnızlık. Belki de sosyal topallık.

Bu özel ilişkileri her gün devam ettiremezsin. Onların mayalanmaya, demlenmeye, yani özlenmeye ihtiyacı vardır. Bu da zamanla olur. Diğer yandan günlük hayatın içinde kurulması gereken ilişkiler vardır. Sınırları ve içerikleri farklı ama olması gereken, seni büyüten, kendini dünya platformunda deneyimlemene yardımcı olacak sosyal ilişkilere ihtiyacı vardır insanın. Duygu-davranış dengesini düzenleyebileceğin, dürtülerini kontrol etmeyi öğreneceğin, iyi ve kötüyü görüp ona göre davranış modeli geliştireceğin aktif ilişkilere ihtiyacı vardır.

Benim hayatımdaki eksiklik ve bilinçli olarak kaçındığım şey bu aslında. İş hayatı bunun en güzel sahnesidir. Benim aktif bir iş hayatımın olmaması da işimi kolaylaştırıyor. Sonra bir trafik kazasında kötü niyetli birine denk gelince şok geçiriyorum. “Hah,” diyorum, “kötü insanlar da var.” Ama bu konuda ne yapabileceğimi bilmiyorum. Savaşmayı bilmiyorum. Korunaklı yaşamak büyük risk barındırıyor. Ben bu riski alıyorum.

Bugün ne çok uzattım. İki tane yazı yetiştirmem gerek. Saat 11.00’de sporum var. Jung’un Kundalini Yoga kitabının son yirmi sayfasındayım; onu bitirmek istiyorum. Kitap beni benden aldı, okurken çok zorlandım. Yeterince anlayamadığımı düşünüyordum ama dün Didem’e anlatırken sandığımdan daha fazlasını anladığımı fark ettim.

Saat 15.00’e kadar zamanım var, sonrası anneyim. Pazartesi sabahına kadar.