Ana içeriğe atla

Deyyan

İçinde yaşayanların aktif zaman geçirdiği evlerde genellikle bir ya da birkaç tane ıvır zıvır çekmecesi bulunur. Burada sözünü ettiğim, insanların gündelik hayatlarını sürdürdükleri, zamanlarının önemli bir bölümünü geçirdikleri evler. Örneğin tek başına yaşayan ve yoğun çalışan birinin evinde böyle bir çekmeceye rastlamak zor olabilir. Olsa bile içinde çoğunlukla yemek broşürleri ya da restorandan kalma kolonyalı mendiller bulunur. Evli ve çocuklu ama yoğun çalışan insanların evlerinde de bu çekmecelere daha az rastlanabilir. Çocukların döküntüleri olur elbette ama nereden çıktığı belli olmayan vidalar ya da hırdavat malzemeleri pek bulunmaz. Çünkü en küçük problemde bile tamirci çağrılır, iş halledilir ve malzemeler toplanıp götürülür. Eski hobilerden kalma, ne işe yaradığı unutulmuş parçalar da pek olmaz. Hobilerini genellikle dışarıda yaparlar. Evde zaman geçirmek bir alışkanlık değildir. Böyle bir çekmece varsa bile çoğunlukla dış kapının yakınındaki mobilyaların çekmecelerinde bulunur. Eve girerken ya da çıkarken el altında olsun istenir. Bunlar genelleme değil elbette sadece benim gözlemlerime dayalı ufak tefek tahminlerim.

Bu çekmeceler, evde yaşanılan zamanın tortularıdır. Nereden çıktığı belli olmayan ya da belli olsa bile koyulacak yeri bulunmayan ıvır zıvırlar, bir gün lazım olur diye saklanan parçalar, işe yaramadığı hâlde atmaya kıyılamayanlar, lazım olan birine verilir diye ayrılanlar, şimdilik dursun, sonra bakarım diyerek ertelenenler bu çekmecenin misafirleridir. Zamanla bu çekmeceler de bir kimlik kazanmaya başlar. Aradığımız bir şeyin kesinlikle orada olduğu izlenimini vererek kurtarıcı rolünü üstlenirler.

Genellikle evde bu çekmecelerden sorumlu bir kişi vardır. Bu kişi belirli aralıklarla çekmeceyi boşaltır, içindekileri teker teker elden geçirir; atılacakları atar, gruplandırılacakları gruplandırır ve çekmeceyi bir miktar düzene sokar. Bunu yapan kişi, eve ve orada yaşayanların hayatlarına yakından tanık olan biridir. Başka türlü, kendi başına anlamsız görünen ama zamanında bir bütüne ait olan bu ıvır zıvırların ne işe yaradığını anlamak mümkün değildir.

Bu kişi çoğunlukla evin hanımıdır ama günümüzde erkeklerin sayısı da azımsanmayacak kadar arttı. Sanırım kolektif bilinçdışının da etkisiyle kadınlar daha fazla dışarıda zaman geçirmeye yönelirken evde vakit geçirmeyi seven erkeklerin sayısı giderek artıyor. Onlar da bu tür çekmeceleri, depoyu, garajı ve hırdavat dolabını düzenlemeyi üstleniyorlar. Yine de sayıları kadınlara oranla oldukça az.

Bu çekmeceler, evdeki yaşamın geçici hafızasına da benzer. Nereye ait oldukları ya da akıbetlerinin ne olacağı belli olmayan nesnelerin toplandığı bir tür geçici merkezdir. Sorumlu kişi ise geçici hafıza ile kalıcı hafıza arasındaki kontrolü sağlayan kişidir.

Bazı spiritüel kaynaklar ya da bu alanla uğraşan uzmanlar, işlevsiz eşyaların ve düzensiz bölgelerin mekân içindeki enerji akışını bozduğunu iddia ederler. Ben de kendi çapımda buna inanıyorum aslında. Sade bir alandaki ferahlık hissiyle kalabalık bir alandaki sıkışmışlık hissini ayırt edebiliyorum.

Diğer taraftan, aktif bir yaşam alanında bu tür çekmecelerin hiç bulunmamasının mümkün olmadığını da düşünüyorum.

Bizim evdeki sorumlu, tabii ki benim. Hem oraları dolduran hem de belirli aralıklarla boşaltan kişi benim. Oraya bir şey koyarken içim sıkılıyor, düzenlerken rahatlıyorum.

İnsanın zihninde de bu tür çekmeceler vardır belki. Meditasyon denilen şey de buraları düzenlemekten ibarettir. Bazen araya kaynamış çok değerli bir şey bulursun, bazen de diğerlerini mürekkebe bulayan, akmış bir kalemle karşılaşırsın.

Her ne kadar minimalizm felsefesinin ışığında, askerî bir düzenle yerleştirilmiş, işe yaramayan tek bir parçanın bile bulunmadığı, estetiğiyle gönlümü fetheden aydınlık bir ev hayal etsem de ıvır zıvır çekmecesi olmayan bir ev bana ruhsuz geliyor. İkisinin orta yolunu bulacak bir tasarım tercihimdir.

Bir yanıt yazın