
Unutmak, sahip olunan en büyük nimet. Dünya üzerindeki varlığım kadar altında da varlığım var. Belki de arkasında kim bilir? Var olmadan önce de varsam neredeydim? Hangi formdaydım? Kaçıncı boyut bilincindeydim? Oraya ait olsaydım buraya gelmezdim....

“ %100 düşünce Gücü” Kişisel gelişimin duayen kitaplarından biriydi ve ben bu kitabı lisede okudum. Kişisel gelişim ile ilgili okuduğum ilk kitap diyemem ama farkındalığımı artıran etkili bir kitaptı. Hatta o dönemde okuyup çok sevdiğim...

Hayatımızdan doğru, yanlış, iyi ve kötü kavramlarını kaldırsak ne olurdu? Birçok filozofun da üzerine düşünüp yazdığı, aynı zamanda sinema ve edebiyatta işlenen popüler bir konu. Ben de kendi hayatımda uzun bir süredir bunun sorgulamasını yapıyorum....

Yalnızbaşınalıktan yalnızlığa yolculuk, bu hikayenin adı. İkisi aynı şeymiş gibi görünse de değiller aslında. Yalnızbaşınalık dış dünyaya ait bir kavram oysa yalnızlık iç dünyaya ait. Yalnızlık daha çok insanın kendine yaptığı keşfin gerekliliği. Bu keşif...

Evet okullar açıldı ben de tam zamanlıdan yarı zamanlı mesaime geçiş yaptım. Çocuklar okula gittiği gibi ben kahvemle masamdayım. Birkaç aydır sayfama yazamıyorum ama günlük yazma rutinim devam ediyor. Yazmadan dengemi bulamıyorum çünkü. Buraya yazamama...

Ben meditasyonlarda ev sembolüyle çalışmayı severim. Her insanın hayalinde kendine ait ev hissini veren bir mekân olsa ne güzel olur. Çok bunaldığında, sıkıştığında, sıkıldığında gözlerini kapatıp o mekâna doğru yola çıkmalı. Yavaş yavaş ulaşmalı. Eksiğini...

Yalnız olduğum anda bile en az iki kişiydik. Çocukluğumun çıkış kavşağında buldum onu. Küçücüktü daha, hep böyle küçük kalsın istedim ama olmadı. Ben küçüldükçe o daha da büyüdü. Arkadaş olalım, birlikte oyun oynayalım dedim, o...

İnsanın özgür iradesi ile sadece kendi istediği bilgiye sahip olması ve buna paralel yarı izole bir yaşam en büyük korunma yöntemlerinden birisi olsa gerek. Geçenlerde babamla konuşurken bana “Evde televizyonun olmaması ne güzel bir şey...

Önümde kapalı bir kapı ve ben eşikte duruyorum. Gözlerim kapalı. Karanlıkta vücudumu hayal etmeye çalışıyorum. Önce varlığımı sonra konumumu. Kendimden dışarı çıkıp uzaktan bakabilmek çok zor. Kapalı gözlerimin önüne aynadaki yansımam geliyor, hemen gönderiyorum. Bunu...

Son zamanlarda 3D kuralı üzerine çok düşünüyorum. İnsanlar yaşam standartlarına göre biraz daha ağır zamanlardan geçerken sağlam durabilmek için bir şeylere tutunurlar. Bu bazen dış kaynaklar olur yani dost, arkadaş, aile veya hobiler vs ama...

Kafatasımın içinde, karanlıkta ve sessiz bir şekilde duran beynim, bana renklerden seslerden, kokulardan oluşan güzel bir dünya tasarlıyor. Bir yandan farkındalığı yüksek bir canlıyım derken diğer taraftan beynimin kurguladığı soyut bir dünyada yaşıyorum. Bilincim nerede?...

Unutmak, sahip olunan en büyük nimet. Dünya üzerindeki varlığım kadar altında da varlığım var. Belki de arkasında kim bilir? Var olmadan önce de varsam neredeydim? Hangi formdaydım? Kaçıncı boyut bilincindeydim? Oraya ait olsaydım buraya gelmezdim....