11/11/2026

Günlerden çarşamba. Ben hâlâ sil baştan’ı yaşamaya devam ediyorum. Sabah çocukları gönderiyorum. Üçe kadar yapmak istediklerimi ve istemesem de yapmam gerekenleri yapıyorum. Sonra çocuklarım geliyor, onların rutinleri başlıyor ve akşam oluyor.

Saat 18.00-21.00 arası benim için ölü saatler. Genelde ev içerisinde görünmeyen işleri yapmakla, bol hareketle geçiyor. Bir şey yapıyormuşum gibi görünmediğim ama aslında sistemin devamını sağladığım işler… Bu saatlerde çok konsantre olamıyorum. Ertesi gün tekrar başa dönüyorum. Günler sanki birbirinin aynısıymış gibi akıp gidiyor. Bu senaryoda pek insan yok. Çünkü mevsim kış; hava soğuk ve uyku zamanı.

Bir nevi kendi mağaramda yaşıyorum. Çok yoğun çalışan insanlar ve kalabalıktan bunalanlar, bunları duyunca özenebilir. Benim de çok fazla şikâyetim yok ama her şey göründüğü kadar romantik mi, düşünmek lazım.

Her şey zıddıyla var olur. Dingin bir yaşamın ne olduğunu ancak çok yoğun yaşayan insanlar bilir. İnsan, yaratılışı gereği kendini tamamlama eğilimindedir. Bu yüzden de sahip olamadığına istek duyar.

Arzulamak ve gerçekten istemek aynı şeyler midir? Genel geçer tanımlarda “arzu” çoğu zaman “istek” olarak karşılık bulur. Peki, istek her zaman arzu mudur? Sanki aralarında görünmeyen, ince bir çizgi varmış gibi gelir bana.

Bazen “Olsa ne güzel olurdu.” dediğim şeyler için “İstersen yapabilirsin.” derler. Düşünürüm, sonra istemediğimi söylerim. Kendimle çelişkiye düşmüş gibi görünürüm. Tembelliğimden mi, korktuğumdan mı, ataletimden mi adım atmadığımı sorgularım. Bu tür durumlarda olay dönüp dolaşıp “Gerçekten istiyor musun?” sorusuna dayanır. Gerçekten istemek, ilk adımı atmak için en büyük motivasyondur. İşte benim kafamda ayrım bu noktada başlıyor.

Bazen “Keşke olsaydı.” dediğim şeyi elde ettiğimde, hayal ettiğimden daha fazla haz almayacağımı sezebiliyorum. Onu zihinsel olarak simüle etmek bile beni geçici olarak mutlu ediyor. Oysa istek dediğimde, bunun beni harekete geçirmesi gerekir. Bir eksikliğimi tamamlamalı. Elde ettiğimde tam olma hâlini hissettirmeli.

Bir şeyi elde etmek için önce eksikliğini hissetmeli, sonrasında da onu istemeliyim. Hayatımı farklı bağlamlarda kurguladığımda kullandığım bazı malzemeler var. Fakat bunlar şu andaki gerçekliğimle örtüşmüyor.

Bu durumu fark etmediğimde ne oluyor?

Bunu hayatımın büyük bölümünde deneyimledim ve hâlâ da deneyimlediğim oluyor. Hatta bu nedenle kendimi zorbaladığım, özgüvenimin zedelendiği, kendimi kötü hissettiğim zamanlar az değil. Daha sakin bir kafayla düşündüğümde, harekete geçmememin korkaklıkla veya tembellikle alakası olmadığını anlayabiliyorum.

Tabii tam tersi de geçerli. Gerçekten eksikliğini hissettiğim ama adım atamadığım şeyler de söz konusu. İşin en önemli kısmı bu noktada: İkisini birbirinden ayırt edebilmekte. Bunun için insanın kendisini dinleyebilmesi ve bir nebze tanıyabilmesi gerekiyor.

İhtiyacım olmadığı hâlde peşine düşüp çaba sarf ettiğim şeyler yok mu? Tabii ki var. Hele bu kapitalist ve sosyolojik sistemde, personaların gerçek kimlikle karıştığı pek çok alan var. Personaya hizmet etmek için harcanan zaman ve enerji kaybı çok fazla. Fakat sonunda yaşanan hüsran ya da tatminsizlik, beni kendine getiriyor. Bunların sayısı çoğaldıkça da ister istemez bilinç seviyem de artıyor.

Daha’lardan çok ne var ki. Verimli bir iş hayatımın ve daha fazla sosyal ilişkim olmasını, fiziksel olarak daha çekici, zihinsel olarak daha aktif, ruhsal olarak daha yüksek frekansta olmayı arzu ederdim. Gerçekten bu kadar “Daha” isteseydim bunlar için olağanüstü çaba sarf edebilirdim. Fakat özümü, karakterimi ve feda edeceğim şeyleri düşününce, tahmin ettiğim kadar mutlu olur muydum, emin değilim.

Bu nedenle arzu ve isteğin ayrıştığı yeri görebiliyorum.

Bu, diğer insanlar için de geçerli. Dingin bir hayatı hayal eden herkes bunu gerçekten hakkıyla yaşayabilir mi? Bu, tabi ki her insanın kendisinin cevaplayabileceği bir soru.

İnsanın her adımda yaptığı seçimlerin onu getirdiği yer, kendi gerçekliğidir. Farkında olsun ya da olmasın, bu gerçekliğin büyük bir bölümü isteklerinin sonucudur.

Her zaman “Başka türlü de olabilirdi.” cümlesi geçerli. Fakat bunun için alınacak sorumluluklar üstlenilmeli, feda edilecek şeyler ve ödenecek bedeller göze alınmalı.